Vrijdag 27 november: de 23e dag

De eerste 23 dagen zitten er op. Er zijn nu geen grote sprongen meer of dingen die ik echt per dag bij wil houden om later terug te kunnen lezen. Het gewone leven begint weer vorm te krijgen en het afbouwen van het oogdruppelen is nou niet iets om dagelijks over te bloggen. Op dit moment vind ik dat ik best tevreden mag zijn over het genezingsproces. Mijn oog ziet er netjes uit, tot nu toe ben ik niet geconfronteerd met vervelende complicaties en met mijn min twee lens in kan ik me heel redelijk redden. Werken, lopen en fietsen gaan me weer goed af en ik doe alles weer zelf, zij het een beetje rustig aan. Ik werk nog wel even 50%, in ieder geval tot de volgende controle in het UMC en word nog mondjesmaat ingeroosterd. Vandaag de eerste keer klantenservice. Ik moet er weer even inkomen, maar het gaat best goed. Nu is het zaak om weer een normaal ritme te krijgen, want dat is nog wel een beetje lastig.
Raar hoe zo'n oogprobleem en -operatie je dagelijkse leven zo kan beïnvloeden en zo'n impact kan hebben op je hele doen en laten. Daarnaast heb ik te maken met de mensen om me heen die zich rotgeschrokken zijn en voorlopig nog doodongerust dat ik veel te snel alweer veel te veel doe, terwijl ik me precies houd aan de doktersvoorschriften. Wat dat betreft lijkt het makkelijker om zoiets zelf mee te naken dan het vanaf de zijlijn te moeten bekijken. Maar ja, diezelfde mensen kan ik met een gerust hart aanraden mijn blog te lezen. Alleen al het feit dat ik dat bij ben gaan houden bewijst hoe serieus ik het zelf neem.
De voorgenomen 23 dagen bloggen blijken precies de belangrijkste periode te omvatten. Dat had ik van tevoren niet kunnen bedenken. Natuurlijk is de controle op 3 december ook een heel belangrijk moment en dat zal ik ook zeker weer in mijn blog zetten. maar de behoefte om dagelijks mijn hart te luchten (althans hierover) is niet meer zo groot. Een mooi moment om eindelijk weer eens te gaan werken aan het blog van het stoorzendertje. Dat is ook een stuk beter om alles wat ik heb geleerd tijdens de cursus 23 dingen te blijven oefenen en verder te ontwikkelen. Daarvoor is dit blogdagboek niet zo geschikt.
Er staat een druk weekend voor de deur. Morgen mijn eerste zaterdagdienst, nou ja een halve dan, en zondag naar Apeldoorn, vast ter gelegenheid van de 55e verjaardag van Trudi. Haar echte verjaardag is 3 december, mijn UMC dag, dus fijn dat ze het zondag vast viert. En 's avonds komt Manu, dus alle kans om weer goed in het ritme te komen.

Tussendoortje: onzeker bestaan

Het blijft nog een beerje griezelig allemaal. Hoewel het me is voorspeld en uitgelegd en ik het ook kan nalezen in de folder vind ik het toch eng dat ik nog steeds (of weer?) zwarte vlekjes zie. Hoe weet ik nou dat het gaat om het gaatje dat er al is en dat er geen nieuwe netvliesloslating bezig is? Met enige regelmaat houd ik dus mijn hand voor mijn goede oog en constateer telkens tot mijn grote opluchting dat mijn zicht helemaal niet belemmerd wordt. Vertrouwen dus maar dat het allemaal nog steeds vast zit. Ik weet nu wel heel goed wat en hoe ik ga zien als er echt sprake is van een loslating, dus alle kans om er dan snel bij te zijn.
Ingeborg stuurt me een mailtje vanaf De Meent: iedereen daar mist me en is erg benieuwd hoe het met me gaat. Twee lezertjes, Bruno en Rosalie, leveren een plantje af. Ingeborg neemt het mee naar de centrale. Wat lief allemaal en wat hartverwarmend dat ze zo met me bezig zijn daar. Nou maar hopen dat er iets gedaan kan worden aan die belachelijk hoge temperatuur op De Meent, zodat ik er binnenkort zelf weer naar toe kan.

Woensdag 25 november

Niet naar De Meent vandaag, want daar stijgen de temperaturen tot grote hoogte. Dus weer naar de centrale van 9.00 tot 13.00. Om 12.00 neem ik een half uurtje pauze en lunch weer met Karin. Daarna nog een poosje werken tot 13.30. Lekker nuttig bezig geweest: bij de jeugd informatie en samen met Marja en Ciska heel veel boeken afgeschreven. Fijn, want volgende week zondag is de grote boekenverkoop.
Gewapend met een papaplu van de bibliotheek via de markt naar huis. Behoorlijk veel op de benen gestaan vandaag en dus best moe als ik thuiskom. Dus geheel tegen mijn gewoonte in toch de tv maar weer aan. Dat is de enige manier om mij op de bank te houden. En dat blijkt geen overbodige luxe.

Dinsdag 24 november: Weer aan het werk

Nou ja, half dan. Ik besluit de periode dat ik nog 50% werk naar de bibliotheek te lopen. Goed voor de spieren en zo ben ik wat langer buiten. Ook goed tegen de najaarsdip. Op het Melkpad kom ik Ranka tegen. Ik moet nog een keer extra beloven dat ik het echt rustig aan zal doen. Eenmaal binnen wordt het uiteraard toch even bijpraten met een paar collega's en daarna begin ik met de checkdienst. Het valt me allemaal niet tegen. Ik doe wat klantenservicedingen en behandel en beantwoord de binnengekomen e-mails. Voor ik het weet is het 13.00 en dus tijd om weer te stoppen. Lunchen met Karin en daarna naar de tandarts, die niet alleen de controle doet, maar ook twee tanden vult. Dus alweer gedoe aan mijn hoofd! Ja, ik wil verdoving, maar fijn vind ik het niet. Thuisgekomen merk ik dat ik best moe ben. Logisch na zo'n tijd niets doen. Dus lekker op de bank en niet te laat naar bed.

Maandag 23 november: eindelijk weer oppasoma

's ochtends ben ik even vergeten dat Manu er weer is. Dus doe ik helemaal niet zachtjes als ik Melle wakker maak. Geeft niets. Manu slaapt er heerlijk doorheen en ook uit. Ik heb dus alle tijd om de nodige dingen te doen waar ik hem niet zo goed bij kan gebruiken. Onder andere gauw nog even wat Sinterklaasschuimpjes in zijn schoen stoppen en de wortel eruit halen, Ik ben het een beetje ontwend. We maken er een rustig dagje van, zodat hij kan bekomen van het drukke weekend. Het is echt een dag om binnen te blijven. Als hij 's middags slaapt kan ik even naar de apotheek en een boodschapje doen. Pablo past op.
Manu neemt het er goed van, hij slaapt van twee tot vijf. Bizar, dat heb ik nog nooit meegemaakt. Samen koken en eten voordat Melanie hem komt halen zit er dus niet in. Je kan zo'n kind moeilijk meteen aan de warme hap zetten, als hij net weer wakker is. Dan maar lekker thuis eten bij pap en mam. Ook gezellig.
Dus nog maar even lekker met een plakje koek voor de tv tot Melanie hem komt halen.
Samen met Melle eten en 's avonds weer heel rustig op de bank. Niet te laat naar bed want morgen is mijn eerste (halve) werkdag

Zondag 22 november: ouderwetse zondag

Hè hè. Nu het normale leven weer begonnen is, kan ik ook weer echt genieten van de zondag. De wekker uit en zowaar uitgeslapen tot 8.45. Hierdoor wel een stuk gemist van Vroege Vogels. Omdat ik mijn oog moet druppelen en mijn medicijn innemen, luister ik de rest maar in bed. Speedy is laat uit geweest, dus dat redt hij wel.
Om 10 uur op, Speedy verzorgen en het zondagse niksen kan beginnen. Ik zwaai Melle uit die naar Utrecht gaat en ontbijt met Pablo. Het is bar weer en ik hoef er eigenlijk niet zo nodig uit.
Om een uur of vier begin ik vast met koken. We eten twee soorten spaghetti. Diego, Melanie en Manu komen eten en Manu mag gelukkig weer blijven logeren. Ze zijn alledrie een beetje moe van het woeste verjaardagsweekend. Om een uur of acht vindt Manu het welletjes en stuurt Diego en Melanie naar huis. "Doei papa, doei mama".
O, moeten we weg? "Ja" Duidelijke taal. Na het zwaaien nog even een fles en zijn schoen zetten. Hij zingt keihard, dus dat zal de Sint wel gehoord hebben. Nog een beetje tv kijken en op Melle wachten die tegen twaalven weer thuis is.

Zaterdag 21 november: geheel selfsupporting!

Het is tijd voor de wekelijkse boodschappen en ik besluit dat ik die op mijn gemak zelf ga doen. Dat betekent naar de supermarkt en naar de markt.
Ik kies voor de C1000, niet de goedkoopste, maar wel het dichtst bij en ik moet het ook nog niet overdrijven. Én ik ga met de fiets, desnoods kan ik ernaast lopen als het toch niet lukt. Maar het lukt wel. Eerst nog een beetje eng, want ik heb natuurlijk sowieso twee weken niet op de fiets gezeten en nu voelt het ook nog eens extra spannend, omdat ik niet zeker weet of ik wel genoeg zie. Dat valt alles mee, mijn ogen (of hersens?) hebben zich goed aangepast aan de situatie. Knap hoe probleemoplossend het menselijk lichaam blijkt te werken. Na de C1000 ook nog naar de markt, waar de kramen opeens helemaal anders zijn opgesteld. Beetje flauw om dat nou juist nu te doen, terwijl over de markt lopen op zich al een hele uitdaging is. Moet ik ook nog al mijn favoriete kramen gaan zoeken, die ik normaal gesproken 'blind' kan vinden.
Maar ook dit gaat me goed af. Nog even naar de Reformwinkel voor Aloë Vera drank voor Speedy. Nou ja zeg, is die opeens dicht en word ik verwezen naar de GOOD FOOD winkel, waar ik nog nooit geweest ben. Maar ook daar vind ik mijn weg en ben best trots op mezelf. Dan nog een keer mijn fiets parkeren bij de markt. Ik ben vergeten iets voor Manu's schoen te kopen. Hij is inmiddels ingewijd in het Sint gebeuren. Het wordt een zakje met Sinterklaasschuimpjes. Weer bij de fiets gekomen, bedenk ik dat ik de spruitjes vegeten ben, dus weer terug de markt op. Ik heb mijn vuurdoop nu wel gehad. Ik koop voor deze keer een bakje schoongemaakte spruitjes, vanwege het dubbelzien. Belachelijk duur is dat, maar het is voor de goede zaak en vandaag ga ik eerst maar weer eens oefenen met aardappels schillen.
Koken doe ik ook zelf: kippenkluifjes braden en meekoken in de coq au vin saus die nog in de diepvries stond, aardappels bakken en spruitjes koken.
Het gaat me goed af en smaakt (misschien nu wel extra) lekker. Pablo en Melle eten mee en vertrekken daarna naar Melanie, want zij horen bij de jonkies.
Nou, nou, de avond maar weer op de bank. Genoeg gedaan vandaag, moe maar zeer voldaan!